.. آ میدانی چرا مقصر زمین است چون در آن موجوداتی هستند بنام بشر و آنها از حماقتشان فکر میکنند همه چیز را میدانند میفهمند و بر پایه همین پی، مدام به بیراه میروند

و هییییییییییس بشر خواب هست

و راستی تو که از بنی بشر نیستی که ها؟!

مهمم نیست اگر باشی چرا که بشر ، بشر است

اگرم گفتم هیس

نه بخاطر آنکه بیدار شود و راز را بفهمد

ما سالهاست دوست داریم بشر هم همچون درخت بفهمد

اما منظورم این بود مبادا بیدار شود و شروع کند به تعلیم من و شاید تو که:(( شما اشتباه میکنید)) و شب آرامم را خراب کند و شاید شب آرام  ترا

که نمیرود

درختها بیدارند

راستی شب بو ها هم بیدارند

و ویروسها

شب زدگان پرسه زنان بیدارند

و شب که همیشه بیدار است

دردیست بد

که فراموش نکنی در قطب تنهایی

ترکیه آنتالیا خ علی چدین کایا خونه ساعت ۲۱:۵۵ بوقت محلی10/27/2011

برای جاری

رنج بردنی ست

  و همانا رنج است که خواستنی ست

۱۵ اردی بهشت نود دیوار سفارت ایتالیا .فرمانیه ۱۳:۰۵ پیاده از تجریش به اقدسیه

و چه رنجیست درحسرت مرگ

به حسرت باشی و به درگاه شاهرگ دستت تو رسی

 اما ترس مبادا که پرنده غصه بر دل بخرد ،

کنج قفس خاطرات شومت کز کند و شب و روزش را ز خاطر ببرد

 بیخیال رگ شوی ...

هروئین و کوکئین با سرنگ 10 میلی توی شاهرگ بزن...ی 

 صبح که شد اجباری لبخند بزنی

  از کف حسرت تیغ بر شاهرگ

سربه زیر باشی و لبخند بزنی

گاهی از درد نقاب نکبت آدمیان

بر سر هرکسی و هرناکسی،

گستاخ و بی پروا فریاد؛ احمق بزنی

احمق بزنی

مشت بر دیوار بزنی

سینه ات را چاک زنی طلب خنجر از پشت

کنی

از درد آن خنجر وامانده و جا مانده

شب

گلابدره 

 قرص اکستازی دوبل با مارک وحشت

سه چهارتا بجوی  

 بامدادش که شد از غم تنهایی پروانه

باز بجای رگ زدن

زنگ فری میمون بزنی

کک بخری

چقبل از آن از پارک وی یا پل تجریش هروئین مرغوب افغان بخری

در دم هر دورا پشت فرمان جی ال ایکس

 از شریان گردن به فراتر بزنی

گریه هارا جمع کنی

دم دمای نیمه شب ال اس دی دکتر هافمن بزنی

از بیکاری ریه ات یک گرم آیس یو اس ای

 با پیرکس آلمان

دم به بازدم بزنی

تو پیچستون دو سه نخ حشیش آس  تک پیک بحضور محرم بزنی

گرس ((بیوه عروس))حمی رو

با تخم خرچنگ تفت بدی

ادویه از دم عقرب بزنی

 صبح که شد باشهامت  باز لبخند بزنی

 از غم تنهاییت دم نزنی

هرکسی تهمت زدت

دم نزنی

فاسدت خواند باز تو لبخند بزنی

کافرت کرد اخمو نشوی

یک جماعت شیطان گفتنت

به  موبایلت نگری

حق به آنان بدهی

و صد اما اگر ذره بر اعتقاد تو جسارت بکنند

بانگاهی ، آتش به ادیانش زنی

در جانش زنی

شب که شد باز هم کک با  هروئین بزنی

همسایه گر خانه نبود چند گرم شات کرکِ کوکائین

واسه عطر و طعمش بزنی

ادکلن بالدسالینی بهمراه اسانس سلطان بزنی

جفت سنگ نمکِ نور بنفش

عود زرد و سرخ پاکستانی آتش بزنی

در زمان سفر کنی

خنده بر جماعت احمق بزنی

از جهل روشنگری روشنفکران سیه مست

دو سه پک عرق شرم بزنی

شرب خمر انگوری دست ساز برادر بزنی

   هی بزنی هی بزنی

 هر چه را مهر خلاف برش رود در دم بخری

بجان زنی
تا که فردا بتوانی به میلیاردها اشرف مخلوق بی خالق، تو لبخند
بزنی هی بزنی هی بزنی واسه تنهایی بابک از غم تنها ماندن مامک بزنی  

   تهران اقدسیه شهرک نفت برج طبقه هفت خانه برای تشکر وجود مامک بزرگ زن زمانه ام و تفهیم روزگارانم .مامک ،بیگمان هستی بر دوش انرژیهای مثبت در گسترش است و بودن تو نیز جزء معدود عناصر مثبت هستیست چونان ماه و خورشید در منظومه ی شمسی برای زمین

اینجایم

اکنونم

ایستاده در کنار خود

بازآمده از مزار مردگان

اینجایم    اکنونم

 ایستاده در کنار خود

 یگانه وُ

هنوز استوار

بازآمده از مزار مردگان

در بین نابین بامدادگان وُ

                         سحر نزدیک است

با اندکی ترس وُ دلهره

قدم به قدم

آهسته وُ تردید

آمیخته با تشویش

در لعاب انعکاس یک « نگاه دور»

متراکم

        به تا

              سرحدِ

                      پراز اندوه

تا لب کارون

تا لبِ لبِ لبی که ساحلش

                   سالهاست خاطراتم را به خاطر

                                                     خاک دارد

تا لب ساحل شرقی کارون

خاطرات یک علاقه

          یک شوق

خاطرات یک رفاقت بازی

خاطرات شب به « بیجایی»

خاطرات یک هزارو سیصدو پنجاوهشت

                                        جنجال و درگیری

        ***

اکنونم

اینجایم

ایستاده چوون کارون

مُردد چوون کارون

گِل اندود چوون کارون

وامانده چوون کارون

درمانده به جریان اجباری « بودن »

« ماندن »

همچنان چوون کارون،

بیصدا نیز، بازهم

                 همبندی به زندانی سلول انفرادی « باش تا...»

چوون؟؟؟؟؟؟

_!!!

آ، کارون

یادآور حرفهای ناگفته ی رود مارون

آ، مارون

آه، مارون

         خودسوزی تنهایی یک جریان بود

خودسوزی مارون

                          در کمال خونسردی رود کارون

خودسوزی مارون از ترس تنهایی

                                        « بی کارون »

خودسوزی مارون از ماتم سرشارِ:

                               « حیف کسی نیست که ایثارش شود »

                                                     ( که مارون ایثارش شود ها)

بی خبر بود کارون

                              « مهرورزی سرش خالی کند »

بی خبر بود کارون

                               « از صداقت سینه در چاکش کند »

                               « به وفاداری، ایمان به زنجیرش شود »

این همه

          ترس شد در تنهاییش

بی خبر بود کارون.

ترس ترس ترس ،

ترس کبریت شد در دست،

دست دست دست

و صداقت،مهربانی،ایثار

بنزین بنزین

بنزین شد بر تنش

                           از وفاداری به این « اندوه » به آتش شد

مشتعل شد  شعله شد  شراره شد

                                        گُر گرفت  گُدار شد  گُداره شد

                                                                           سربه سر سوزانده شد

کارون با خبر اما « بی خبر » همچنان آواره بود

                                              تنها بود

همچنان مارون

                تّر از

                        آواره شد

      ***

اکنونم، اینجایم

ایستاده در ساحل شرقی کارون

و سالها پیش آنکه آتش بر تنش سوزانده شد

سوخت تا « دلش سوخته نباشد از غمش »

تنها بود،

آنسو

ساحل غربی کارون بیدار بود.

      ***

آفتاب از شرق طلوع نمی کند

آفتاب به غرب غروب نمیشود

زمین به شرق ، غروب میشود

                   ( تنها میشود)

زمین به غرب ، طلوع می کند

                   و صبح آغاز که میشود

احساس تنهایی نمی کند

             تکاپو آغاز میشود

و شب، همچنانم به تنهایی،تنها می ماندم

گریه نمیکند

اما خوُب شب است،

                    هیچ کسَش بیدار نیست که دلدار شود

دلداری دهد

همدم تنهاییِ شبِ زمین:

                           شب زندگانِ از نظر درماندگانِ مرده اند
             ***

اکنونم،  اینجایم، اینگونه ام

                      وحقیقتم

چرا که شب هستم:

اصالتِ اصیلِ ادراکِ  وهمِ  بی ابعاد « بودن »   

 « وسعت داشتن »

« سکوت اجابت کردن »

و در تاریکی، تنها « حس کردن » است

                        که دستگیر میشود

که « دریابی »

                « پیدا کنی »

                              « اشتباهی دیدنت را شاید جراحی کنی »

گفتم که حقیقتم

 « اصلِ اصالتِ اصیلِ زیستنم »

باور نداری

باورت را باورم

گلایتی نیست

خوُب حق داری ، گفتم  که  « حقیقتم »

پس به تو حق میدهم،

                   باورت را باورم

شکایتی نیست

چرا که عدالتی نیست ،

تنها، تردید بودنم به نبودن یا

                        نبودنم به به بودن است

و جسارتاً تلنگری بی ادعا

_ که چه!؟!؟!؟!؟

که خورشید به غرب، غروب نمیکند

که خورشید به شرق، طلوع نمیشود

که زمین

 که زمین به شرق به حول خود حلول میکند

_ چیزِ ساده ییست،همه میدادند خوُب

دقیقا ، حقیقت ساده است

اما تو، سالهاست اشتباه برداشت میکنی

                      وبه یقینم احتمالاٌ همچنان خواهی کرد.

   ***

حقیقتم

اینگونه ام، اینجایم، اکنونم

ایستاده در ساحل شرقی کارونم

انتهای تاریکِ بی نهایتِ ژرفای تاریکیم

احساسم،

ادراکم و حقیقتم

تنهایم،تنها

             و شکایتی نیست.

بازآمده از مزار مردگان از بامداد جمعگان

آهسته وُ مردد

              با اندکی ترس از صدای«هی،هی»

                                                      مردگان

مُردد که بمانم؟!

       ***

چه اشتیاق شورانگیزیست این« تنهایی »

دردی به اینجایم نیست

و خودش دگر « دردی» نیست که

سراسر سرخوشیست، مستیست، راستیست و

                                                   خماری نیست

اینجا آخرِ آزادگی اندر رهایست

و لعابش اندوهِ شفافِ« فقط جای تو خالیست »

       ***     

اینجایم

ایستاده در کنار خود

یگانه وُهمچنان استوار

بازآمده از مزار مردگان

از مکانِ تنهایی که عزیزان شما آنجایند

                       خاموش وُ بی صدا وُ

                              تنها وُ بی خطر

اما همین شما از آنجا میترسید

                 از آنها میترسید

از«مرگ» میترسید اما از مرگ نمیترسید

از صداقت میترسید اما از دروغ نمیترسید

از جسارت میترسید اما از حماقت نمیترسید

از حقیقت میترسید اما از خیانت نمیترسید

از تنهایی  میترسید اما از جهالت نمیترسید

از شب میترسید اما از شبانتان نمیترسید

از ترس میترسید اما از جهالت ،نمیخواهید بدانید که نمیفهمید چرا نمیدانید که نمیفهمید چرا نمیدانید                   

                                                                                               از ترس میترسید

       ***

اینجایم در کنار خود

ایستاده وُ

همچنانم استوار

در ساحل شرقی کارون با خاطرات ساحل غربی کارون

«چه خاطراتی داشت این ساحل وآن ساحل»

با خاطرات« چه گذشت» که

اکنون  من اینجایم

با خاطراتِ  « چه شد » که« شب » شدم

با خاطراتِ « ازکجا آغاز شد » که

چنین«حقیقتِ اصیلِ اصالتِ اصل حقیقتِ حیات شدم»

با خاطرات لبختد چرا«شما» درخوابید

اِ،یادم نبود که شب بود

خواب خوشی برایتان آرزو میکنم

هرچند که«میدانم»

اما خواب خوشی...

البته صبح نزدیک است

خورشید طلوع میکند

روز میشود

بیدار شوید

من هم «بیدار»میمانم،

صبح بخیر میگویم

اما هنوز هوا تاریک است

گرگ و میش است

البته گرگ وُ گرگ وُگرگ وُ حریص است

      ***

حوصله ام سر میرود

پس قرص خواب مینوشم

اما روز نزدیک است

بیدار شوید

من خواب میمانم

اما صبح بخیر میگویم

                  و میخوابم

   «صبح بخیر»

اهواز،ساحل شرقی کارون ما بین پل نادری وپل معلق کابلیِ در حال ساخت روبروی سیلو از بامدادگان جمعه در مزار مردگان تا سحرگاهان جمعه در لب کارون در راه برگشت از مزار حمیدِ مهتاب 5/1/1390 ساعت 5:09 در محدوده ایی که سالها پیش با سوشیانت و حمیدِمهتاب شبها می آمدیم و گاهی با حمید دوتایی و اکثراٌ تنهایی.چهار قرص آلپروزلام دارم و یک بسته سیگار کامل شاید همینجا بخوابم.تمام

                     نتوان ادراک نامیدش.

مبنا و معنای بشر  در آنچه  من به ((شعر)) در تقلای بیهوده گفتنش هستم

                    هیچ است

بحث، بحث کوچکی نیست،  بحث احساس است

اصلا نه، نه، اصلا بحثی نیست

ما چرا دنبال بحث میگردیم!!!

همن واژه ادراک هم در فرهنگ لغت از سر زیاد است.

اساسا چیزی باید گفت؟؟!!!

ماچقدر حماقت به خرج میدهیم که

                          که بیاییم آنچه خود نمیدانیم چیست را برای دیگران توضیح دهیم

آنهم باگفتار

با ادبیاتِ ادبیات

با انچه ذاتا ساده ترین راه ارتباطی بود بدست شخص بشر

پس((شعر))  حماقت نافرجام بیهوده من است

پس ((شعر)) حماقت نافرجام بیهوده من است در جهت توصیف انچه نمیدانم چیست

 و تصویری ، تصوری، تخیلی، توهمی در ذهن هیچکدامتان از آن وجود ندارد

تلاشی که حتی اگر راه به جایی ببرد(که نمیبرد)

وبیان کننده شود به همت این همه احساس که روانه شدنشان را از وجود خویش بواسط این قلم برکاغذ میبینم،

                                                                                                                                  نمی ارزد؛

که حتی اگر بیان کننده باشد به آنجا میرسی که چه!!!!!!...؟؟؟؟؟؟؟...

  گیرم تو گفتی آنچه دیدی یا نمیدانم ،ادراک ،کشف شهود ، رسیدن، جهیدن به برتر

اه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

لعنت به کمبود لغت در  ادبیات_این حس را هم حتی تجربه اش برای شما غیرممکن است_

خیلی ساده است

آیا در مدت زمان زیستنت بر زمین نا بحال با مشکل کمبود لغت بر خورده یی؟؟؟

(این خودش جای کلی بحث دارد)

حال من چه بگویم

چرا بگویم

چه دلیلی دارد که بگویم

فقط بازهم ته(( شعر)) شد:

نه آنچه که میخواستم بگویم را

به بهانه کمبود لغت نگفتم؛

ریدم

باز هم ته ((شعر)) رسید و من ریدم:

                آری، واژه ریدن

                بر تو خیلی زشت وُ

               بخند  (خنده ات را شنیدم)

تو شعر را چه می دانی؟ زیبا بر اساس آنچه شما خود خواسته اید...

ولش کن

گفتم ته شعر شد و ما سالهای درازیست که

البته نه چندان دراز

آنچه اوایل از(( شعر)) برداشت کردم همان احساس گویی لطیف نه ابزاری، بل خود جنسی لطیف بنام شعر

اما بعدها فهمیدم که(( شعر)) چیست

یا اینکه اینجایی که من هستم اصلاً ((شعر)) است؟ یا

آیا وقت تلف کردن نیست هم برای شما هم

برای من!!!

من به خزیولاتی که نمی دانم چیست

سعی در بیان به توجیه می کنم

و شما هم نیز از شنیدن آن لذت می برید

یعنی چه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شما چرا لذت می برید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  تازه کلی می شود در مورد همین که چرا شما

که ((فری میمون)) زنگ زد

اصلاً ولش کن امشب را با ...

                                     و تمام و تمام  همییین

16:46   ۲۲/۵/۸۹  جمعه - تهران اقدسیه –انتهای خیابان آبادان برج  طبقه ۷خانه                      

بزرگترین برنده

بازنده ایست که باختش را پذیرفته است:

من سردار بی سپاهم

من امیر بی اقلیمم

وتمام.

تهران نیمه ی اول مهرماه ۸۸

دوشنبه 29/7/87 ساعت 22:30

دربند ـ کوچه میری ـ خانه

ديگر از درخت هم خسته بود حتي كوه . پس اجاق گاز را روشن كرد و تمام انگشتان دست چپش را سوزاند كه از آرامش بغضش تركيد و  تا آنجا كه شيشه هاي قهوه اش خالي بود خنديد . مانده بود در وان حمام كه دوست مي داشت روزن تخليه اش او را ببرد . افسوس مي خورد به چرخ روزگار كه پنچر نمي شود . پس چند روزي بود كه به آئينهء قديميش مي نگريست كه چه پير و خسته است . گرسنه كه بود تيغ ريش تراشي را برداشت و آلتش را زد پس تمام قلبش را خورد و سعي كرد روده هايش را بدوزد . نگران بود كه معده اش را درآورد و جلوي مري اش گذاشت آنوقت قلبش در گلويش گير كرده بود چشمانش را بست و با آن جاي خالي قلبش را پر كرد پس زبانش را تكه تكه كرد و در سوراخ چشمانش ريخت آنوقت 2 ميخ طويله از يخچال برداشت و خنك خنك در گوشش كرد ، لباسهايش را درآورد در كمدش انداخت حتي آخرين حجابش را ، پس كمد را در خيابان هيولاها رها کرد و تا سرش را برگرداند ديگر نبود . تلفن را در يخچال و يخچال را در قابلمه و قابلمه را روي گاز و گاز را زير دوش،  پس حمامش را به توالت انداخت و در توالتش را گِل گرفت . چهار ديواري را روي آتش دست چپ گرفت كه بخار شود ميز و باقي اجزاي چهار ديواري سوخت چهار ديواري بخار شد و و بخارش را حلقه كرد . ديگر چيزي نبود تنها عرياني بود و حلقه اي به گوشش پس در سفر به كل سياره اش سوراخي در آسمان يافته بود .

عريان از خيابانهاي هيولاها گذشت و چه قشنگ مي ديد كه هيولاها به او مي‌خندند به سوراخ آسمان كه رسيد دست به گوشش برد پس رگ گردنش متورم شد كه حلقه را از گوش باز كرد پس وارد چهار ديوار شد . تمام گِلهاي توالت را ريخت وارد كه شد دست به آئينة قديمي اش برد كه روي گردنش گذاشت و رگش را زد وقتي كه تمام شد، آنوقت لبانش را از دريچه عبور داد و تا جايي كه رگهايش جا داشت هواي آنجا را مك زد  پس مقابل سوراخ بود كه پرواز كرد .

آرام و بي صدا گذشت . دنيايي هيولايي هیولا بود كه از مدار سياره اش دور شد آخرين نگاهش به سياره اش يادش انداخت كه چه تنهاست منظومه كه تمام شد،  كهكشان كه تمام شد . سوارخي در لايتناهي یافت پس كه وارد شد تاريك بود كه پر از سكوت و خلوت كه چرخ زمان سالها بود به دیوارش آويخته پس آرام راه رفت و همينطور راه مي رفت كه اصلاً يادش نبود كه سيگار ندارد و ديگر شيرقهوه نمي نوشد حتي به هيچ هم فكر نمي كرد چه برسد به سياهي پس رفت...

58:23  19/4/82    پایان

خيلي از عاداتش را فراموش كرده بود نه مرفين استفاده مي كرد و نه الكل ، قرص خواب هيچ مزه ايي نداشت چند روزي بود كه شير قهوه نداشت اما در حجابش يك رنگ روشن به تيره آويخته بود با اين كه هنوز سيگار را جراحي نكرده بود روي مبل مي خوابيد پس تمام صبحها را ادامه شب مي ديد به تشك ترجيح به شبي كه صبحش آرام است ، صداي يخچال را شنيد در سكوتش گم بود كه تاول زد كف پايش به سراغش رفت اما خوب مي دانست نوشيدني خنك ندارد در را باز كرد وارد شد سردي بوراني صورتش را لرزاند در را كه بست يخچال به افتخارش ميهماني داد پس كه در طبقه اول حدود شش ميخ طويله ديد كه دو به دو  معاشقه مي كردند بالاتر شبكه  ارتباط ماهواريهء گل خشخاش بود كه از سرما خشك شده بود باز بالاتر را نگاه كرد خلوت بود گوشه ايي نشست يخچال دركش كرد پس تمام نوازندگانش را به خانه فرستاد و آرام نشست سكوت آنجا را كرايه كرد پس كه سوار شد تمام خشكي هاي سياره اش را گشت اما جايي نبود كه نامه اي به او دهند .

دست در جيبش برد تا مطمئن باشد چهار ديواري را آورده است پس تمام آبها را گشت باز هم جايي نبود كه چهار ديواري چهار خط تا خورده باشد و سه چروك به بالا نگاه كرد دست برد كيسه فريز را باز كرد اجاق كه روشن كرده بود روي آن گذاشت پس در خلوت ذوب شد ،نشسته بود كه جايي ببارد آسمان سياره اش را نگاه مي كرد كه چشمانش پس سوراخ بودند. عطسه كرد و بلند شد سرش مثل هميشه به جايي خورد و ياد دريچه اش افتاد پس از دور سيلان را كه بوسيد اجاق گاز سياه بود در ديگ را باز كرد تمام خاطراتش يخ كرده بودند . بخصوص نيمه دوم دههء هفتاد و شش . خسته بود اما چند روزي بود كه مدفوعش رابه جاي غذا ميل مي كرد و با ادرارش دوش مي گرفت از ديگر موارد سياره اش خسته بود و بي خيال تمام هيولاها شده بود ، انگار كه ديگر آنها را نمي ديد اما هنوز هم دريچة نيمه باز جير جير مي كرد و او باز هم بزرگ بود خوشحال بود از اينكه با خودش همبستر مي شود و نخاله هاي بند بند  تنش را ميل مي كند و براي استفاده از آب تصفيه خانهء كليه هيچ پولي پرداخت نمي‌شود. اما هنوز ابروهايش درهم و گاهي زير چشمانش گود مي افتاد . پس چراغ كه خاموش بود به خود آمد . روي مبل دراز كشيده بود . بغضي آزادانه در گلويش آهنگري مي كرداما هنوز از فردا مي ترسيد و هنوز سياره اي را كه  در آن بود نمي پذيرفت پس گريه كرد كه خورشيد بيشتر بخوابد . كبريتي روشن كرد و آرزو كرد، هر چه زودتر به خواستگاري خورشيد منظومه  اش بيايند و ديگر نفهميده بود كه كي خوابيده است .

بامداد دوشنبه 2/5/82